बिहिबार, १५ जेठ २०७७
samadhannews
nepal telecome

पोखराका अस्पतालमा अमानवीयताको पराकाष्ठा किन, जवाफ चाहियो सरकार

शुक्रबार, २१ चैत २०७६
58610 पटक पढिएको

रामकृष्ण ज्ञवाली
समाचार टिप्पणि

तस्बिरका अवोध बालिक होमनाथ कँडेललाई विश्वमा के भैरहेको छ, कुनै जानकारी छैन । उनी मात्र ६ बर्षका हुन । बिरामी भएका कारण जिवन र मृत्युको दोसाँधमा रहेका उनी दुर्गम बस्ती बाग्लुङकै तारा खोला गाउमा इन्तु न चिन्तु थिए । गाउका अस्पतालले औषधी त गरे तर त्यहाँ सञ्चो हुन नसक्ने भन्दै ठुलो अस्पताल भएको शहर पोखरामा पठाए । शहरको अस्पतालमा उपचार भएपछि त पक्कै सन्चो हुन्छु भन्ने विश्वास थियो होला उनमा तर अहिले उनको आत्माले भने सोधिरहेको होल– यत्रो ठुलो शहरमा आउदा पनि मलाई किन औषधी खुवाउदैनन् ? किन डाक्टरले जाँच्दैनन् ? किन घर अर्थात अस्पताल भित्र नराखेर बाहिर खुल्ला चौरमा राख्छन ?

कोरोनो भाइरसको त्रासका कारण ज्वरो आएको विरामी पनि हेर्न डराउछन चिकित्सकहरु । यसैको शिकार भएका हुन यी अबोध बालक । गाउमा बसेका उनीमा निमोनिया देखिएकोे छ । तर त्यो निमोनिया नभै कोरोना पनि हुन सक्छ भन्ने आशंकाले चिकित्सकहरु कोरोना भाइरसको परिक्षण नगरेसम्म उनलाई छुनबाट तर्किन्छन । सैले हिजो राती मणिपाल अस्पताल भर्ना हुन पुगेका उनलाई राती नै गण्डकी अस्पताल अर्थात पोखरा स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानमा रिफर गरियो । त्यहाँ आउदा इमर्जेन्सीका चिकित्सकले छुन पनि मानेन । बालकका हजुर बुबा चित्र कँडेलका अनुसार अस्पताल भित्र पस्नै दिइएन ।

निमोनिया र ज्वरो थपिएको विरामीलाई जसरी मणिपालबाट निकालियो, त्यसैगरी गण्डकीमा प्रवेश नै दिइएन । यसै त निमोनिया भएको बालक, त्यसमाथि खुल्ला आकाशमुनी बस्नुको पीडा कसले महसुस गर्ने ? यहाँसम्म की छानो भएको ओत समेत पाएनन उनीहरुले । राती करिब १२ बजेपछि प्रहरी समक्ष रोइकराई गरेपछि मात्रै ओतमा बस्न पाएको उनका हजुर बुबाले बताए ।


सरकारी अस्पतालले त्यो आपतकालिन अवस्थाको बालकलाई किन भित्रै प्रवेश गर्न दिएन ? जवाफ चाहियो सरकार । अबोध बालकलाई मृत्युको मुखमा धकेल्नेहरु कारवाहीको भागिदार हुन्छन कि हुन्नन ? उत्तर चाहियो सरकार ।

पुरै लक डाउनको बेला छ । एउटा एम्बुलेन्समा बच्चाका बाबु र हजुर बुबाले उनलाई पोखरा ल्याएका हुन । हिजै देखि तिनै जना भोकै छन् । ‘यसले पाँन दिन देखि पानी बाहेक केही खाएकै छैन, हामी पनि हिजो विहान देखि भोकै छौं ।’ आँखाभरी आँशु लिएर गला अबरुद्ध पार्दै हजुर बाले गुनासो गरे ।

आज १० बजे गण्डकी अस्पताल पुग्दा उनीको परिवार चौरमै अलपत्र थियो । बाबु र हजुर बाबु रोइरहेका थिए । बच्चा केही मेसो पाउने अवस्थामा थिएन । २ वटा कुर्सी जोडेर बनाइएको बिस्तारामा एउटा ब्याङ्केटमा लुटपुटिएका थिए बालक । बा र हजुर बा भने रातभर जाग्राम मै बसे ।

यसको जवाफदेही कोही छैन । कोरोनाको शंका लागेकालाई क्वारेन्टाइन गर्ने र लक्षण देखियो भने आइशोलेशनमा राख्ने निर्णय सरकारले गरेको छ । त्यो बच्चालाई कोरोनाकै शंका गरिएको भने पनि आइशोलेशन वार्डमा राखिनु पर्दथ्यो । त्यही गण्डकी अस्पतालमा १० वटा आइशोलेशन वार्ड बनाइयो भन्दै गर्व छाती फुलाउथे गण्डकी स्वास्थ्य निर्देशनालयका निर्देशक विनोद विन्दु शर्माले । तर आज यो बिजोक छ बालकको । कहाँ छन आशोलेशन ? कहाँ छन सरकारी क्वारेन्टाइन ? किन बनाइन्छ र के का लागि बनाइयो यिनीहरु ?

गाउका बालक । यिनको ट्राभल हिस्ट्री पनि केही छैन । यो समय बालबालिकालाई निमोनिया हुने समय नै हो । समयमा उपचार नपाए बालकको ज्यान लिन्छ निमोनियाले भन्ने पनि चिकित्सकहरुलाई जानकारी नै छ । तर पनि अस्पताल भर्ना हुन आएका बालकलाई मणिपालले मध्यरातमा किन लखेट्यो ? सरकारी अस्पतालले त्यो आपतकालिन अवस्थाको बालकलाई किन भित्रै प्रवेश गर्न दिएन ? जवाफ चाहियो सरकार । अबोध बालकलाई मृत्युको मुखमा धकेल्नेहरु कारवाहीको भागिदार हुन्छन कि हुन्नन ? उत्तर चाहियो सरकार ।

यो एउटा प्रतिनिधि घटना मात्र हो । यस्ता कति होलान देशभरी ? सरकार चाहिने यस्तै बेलामा हो । सरकारले आफ्नो भुमिका देखाउने यस्तै बेलामा हो । चिल्ला कुराले चिउरा भिज्दैन । यदी यस्तै पाराले मेडिल सिस्टम चल्ने हो भने यो देशमा, कोरोनाको महामारीले भन्दा अकालमा ज्यान गुमााउनेहरुको संख्या धेर माथि हुनेछ । बरु अहिलेसम्म कोरनाले नेपालमा एक जनाको पनि ज्यान छैन ।

https://youtu.be/tCoyaaQEWag

सम्बन्धित खबर